"Każdy nowy dzień jest kwiatem, który zakwita w naszych rękach..."
15 maja Dzień Niezapominajki
Niezapominajki
To błękitne bajki
A szepczą Ci skromnie
Nie zapomnij o mnie
15 maja Dzień Niezapominajki
Niezapominajka
łac. Myosotis L. – dosłownie "mysie uszko" z greckiego mys – mysz i us – ucho) – rodzaj roślin należący do rodziny ogórecznikowatych. Zwyczajowo nazywana czasami niezabudką. Występuje w stanie dzikim w umiarkowanych strefach Europy, Azji, Ameryki Północnej, Ameryki Południowej, Australii, Afryki. Liczy ok. 50 gatunków, spośród których typowym jest Myosotis scorpioides.
Dzień Polskiej Niezapominajki - to święto przyrody obchodzone corocznie 15 maja, mające na celu promowanie jej walorów,
stałe przypominanie o ochronie środowiska i zachowaniu różnorodności biologicznej Polski.
Święto ma również na celu zachowanie od zapomnienia
ważnych chwil w życiu, osób, miejsc i sytuacji.
"Polska Niezapominajka" jest zachętą aby budować silne, głębokie więzy z najbliższymi i szczere przyjaźnie z ludźmi z otoczenia, przypomina o szacunku jaki powinniśmy żywić dla przyrody "małej" i "wielkiej Ojczyzny", przypomina o wartości jaką niosą ze sobą lokalne tradycje czy wytwory ludzkiej myśli - jakimi są np. "perełki architektury" zachowane w miastach, miasteczkach i wsiach.
(Źródło: Wikipedia)
Warto zajrzeć na stronę: www.niezapominajki.pl
Niezapominajka jest symbolem pamięci i wiernej miłości.
Zgodnie z angielską, średniowieczną legendą, rycerz przechadzający się ze swoją ukochaną brzegiem Tamizy, wpada w otchłań wody, zrywając dla niej niezapominajki. W ostatnim momencie, przed utonięciem, udaje mu się jeszcze krzyknąć: „nie zapomnij o mnie!”
Stąd niezapominajki, których święto przypada 15 maja, są uznawane za symbol wierności w miłości. Osoba obdarzona bukietem powyższych kwiatów nigdy nie zostanie zapomniana przez darczyńcę.
"A tuż ponad strugą,
Co wije się kręta,
Niezapominajka
Otwiera oczęta."
Autor: Maria Konopnicka, Nasze kwiaty
Niezapominajki
Namaluj miłością najpiękniejsze słowo,
Drżące obietnicą, uśmiechnięte majem,
Wpisz je srebrną rosą w zieleń szmaragdową,
I w błękitne płatki niezapominajek.
Darowane szczęście nazwij po imieniu,
Niech w wiosenne niebo marzeniem pofrunie,
Niosąc na złocistym, słonecznym promieniu,
Niezapominajek modry pocałunek.
Kiedy w błękit wspomnień sen miłości wprzędziesz,
To czas przemijaniem nie zdoła jej zatrzeć,
Bo ciągle, jak feniks, odradzać się będzie,
W niezapominajkach zostając na zawsze.
(L.K.Kurek)
Delikatne, zadziwione, rosną w polu lub na łące,
w błękit nieba zapatrzone, w słońcu kroplą rosy lśniące..."
(Polne kwiaty, M. Witewska).
"Niezapominajki
To są kwiatki z bajki!
Rosną nad potoczkiem,
Patrzą żabim oczkiem.
Gdy się jedzie łódką,
Śmieją się cichutko
I szepcą mi skromnie:
„Nie zapomnij o mnie!”
Autor: Bronisława Ostrowska, Niezapominajki
Od 2002 r. - 15 maja obchodzony jest jako Dzień Polskiej Niezapominajki skromnego kwiatka stanowiącego ozdobę naszych łąk, pól i ogrodów.
Pomysł Polskiego Święta Niezapominajki wprowadził w życie Andrzej Zalewski, redaktor Programu I Polskiego Radia, jakby na przekór trochę amerykańskim Walentynkom.
A maj wybrano dlatego, że właśnie w tym miesiącu przyroda jest najpiękniejsza, wszystko najintensywniej się rozwija, wszystko budzi się do życia.
Również i ludzi w maju łatwiej stać na gesty dobrej woli, więcej jest zakochanych i uśmiechniętych, wszyscy jakby życzliwiej patrzą na świat i ludzi.
Szkoda tylko, że nie jesteśmy życzliwi wobec innych każdego dnia!
"Intencja święta jest jedna: niech niezapominajka zbliża ludzi i uczy Polaków wzajemnej serdeczności.
Święto Niezapominajki, to święto ludzi serdecznych - serdecznych Polaków" - wyjaśnia Zalewski.
Nazwę kwiatka tłumaczy zaś legendą o stworzeniu świata.
"Kiedy Pan Bóg tworzył świat i przyrodę, zapomniał o małym kwiatku.
I kwiatek zapytał: Panie Boże, a jak ja się będę nazywał?
I wtedy Pan Bóg odpowiedział: Ty zostań Niezapominajką" - opowiada.
"Jestem skromnym,małym kwiatkiem, niebieściutkie płatki mam
w mojej nazwie siła drzemie, co pamiętać każe Wam.
O tych latach co minęły, ludziach kiedyś bliskich Wam,
o miłości i przyjaźni, o przyrodzie, w której trwam.
Niech mój wygląd Was nie zmyli, i nie myślcie, że to bajka,
ja pamiętam dziś o wszystkich - jestem - Niezapominajka."
Dzień Niezapominajki inspiruje do działania, nie tylko zachęca do wędrówek i poszukiwania piękna w bezpośrednim kontakcie z przyrodą, ale skłania do refleksji i pochylenia się nad tym, co najcenniejsze, delikatne i niepowtarzalne.
Ten niebieski kwiatek przypomina nam kawałek nieba i kojarzy się z pięknem naturalnego dzieła i jego ochroną, z miłością, radością życia i wzajemną życzliwością, także pamięcią i historią.
Zachęca też do niesienia pomocy słabszym, "innym", oczekującym wsparcia.
DZIEŃ POLSKIEJ NIEZAPOMINAJKI, stał się ukłonem dla rodzimej przyrody, a idea jej poszanowania, życie w harmonii z nią, jest naturalnym wzorem spokoju, ładu, wrażliwości, także akceptacji i tolerancji dla drugiego człowieka, pragniemy by towarzyszyła nam wszystkim przez cały rok.
Z okazji dzisiejszego święta przedstawiamy projekt pt.
"Nie zapomnij o mnie Annie Julijce i o moim bracie Piotrze - Pamiętajcie o nas"
Jesteśmy częścią Europy, dorzućmy więc do wspólnego bukietu angielskich hiacyntów, holenderskich tulipanów i francuskich narcyzów, garść naszych polnych kwiatów: maków, chabrów i niezapominajek
Niezapominajki - to są kwiatki z bajki,
rosną nad potoczkiem i mrugają oczkiem,
szepczą tak skromnie:
nie zapomnij O MNIE!!!
Niezapominajka
autor:
Jadwiga Górska-Kowalska
Błękit
ziemski u moich stóp
spełnieniem
wiosny
pyszni
się na całym ogródku
kocham
je ! zawsze, wszędzie
ach!
a zwłaszcza te wśród brody traw
przytulone
do strumyków
O
różowym brzasku
w
słońca zenicie
w
księżyca poblasku
uśmiechają
się do mnie
mrugają,
nie zapominaj
tajemniczo
szepczą także
w
pozaziemskim błękicie
będziesz
się budzić
i
wypoczywać na zawsze...
A oto legenda związana z tą piękną rośliną:
Niemiecka bajka opowiada o szczęściu, jakie może dać nam niezapominajka (Verglssmeinnicht), jeśli tylko będziemy jej wierni.
A brzmi ona tak:
"Pewien młodzieniec wybrał się w świat w poszukiwaniu szczęścia.
Pożegnał się ze swoją dziewczyną, która podarowała mu na drogę kwiat niezapominajki. Chłopak zatknął kwiatek za wstążkę kapelusza.
Długo wędrował.
Kiedy szedł przez góry błękitny kwiatek na jego kapeluszu poruszył się lekko i przed młodzieńcem otworzyła się skalna ściana. Przed sobą zobaczył grotę pełną złota. Młodzieniec zerwał kapelusz z głowy i szybko napełnił go cennym kruszcem.
Wtedy usłyszał tajemniczy głos ducha gór: – Nie zapomnij o najważniejszym, nie zapomnij o miłości!
Przerażony chłopak poderwał się do ucieczki. Złoto nie wypadło z kapelusza, ale zgubił niezapominajkę, która pozostała w grocie.
Młodzieniec do końca życia pozostał bogaty, ale nigdy już nie zaznał miłości, bo zapomniała o nim ukochana dziewczyna.
"Wam, niezabudki modre, nadwodne,
ciche pierwiosnki, bielsze niż śnieg,
cicho wyśpiewa serce łagodne
to, com ukochał, to, czegom strzegł."
Autor: Władysław Broniewski, O wiośnie i o śmierci
"Przygody Nutki - Opowieśc Niezapominajki."
- Jesteś smutna, Nutko?
- Nie jestem, niezapominajko, chciałbym tylko wiedzieć czy uda mi się uratować mojego przyjaciela Funia, którego porwał zły czarnoksiężnik Grigul.
- Teraz jeszcze tego nie wiesz – odparła niezapominajka – ale dzielnie walczysz o to, w co wierzysz – powiedziała mądrze. - Popatrz na tego motyla, który tam leci....widzisz?
- Tak – jest piękny... Kiedyś łapałam motyle na łące, ale nigdy nie robiłam im krzywdy – zapewniła Nutka.
- Dziś jest piękny i potrafi zachwycać swoim lotem, jak wiele innych motyli. Ale nikt nie wie jaka była jego historia, zanim stał się piękny.
I kwiat niezapominajki zaczął swoją opowieść.
- Jednego dnia, na łące niezapominajek mały motyl zaczął wykluwać się z kokonu. Człowiek zauważył jak mała istota budzi się do życia. Usiadł więc i patrzył spokojnie, a motyl niestrudzenie przeciskał swoje skrzydła przez wąskie gardło pancerza. I nagle motyl zastygł w bezruchu, zupełnie jakby się poddał i przestał walczyć. Człowiek pomyślał, że motyl zaszedł już tak daleko jak mógł i zabrakło mu sił by iść dalej. Wziął zatem nóż i rozciął sztywny pancerz kokonu. Motyl natychmiast wysunął się bez żadnego oporu i opadł na ziemię. Człowiek był zadowolony z pomocy jakiej udzielił motylowi i czekał aż wątła istota rozwinie skrzydła i odleci nas swoją łąkę by żyć pośród kwiatów. Jednak skrzydła motyla były słabe i tak bardzo pomarszczone, że nie potrafiły unieść go w przestworza. Nie potrafił wzbić się w powietrze i zacząć żyć tak jak żyją motyle. Do końca musiał czołgać się po ziemi i nigdy nie zaznał tego czym jest lot.
- Jaka to smutna historia, niezapominajko – westchnęła Nutka.
- Człowiek pomimo swoich dobrych intencji – kontynuowała niezapominajka - nie wiedział, że walka motyla z kokonem miała dać siłę jego skrzydłom. Motyl mógł latać wśród kwiatów tylko wtedy gdy pokonał opór kokonu wygrywając swoją walkę.
Nutka popatrzyła teraz na latającego motyla zupełnie inaczej. Wiedziała ile trudów musiał przejść żeby stać się tak pięknym i lekkim.
- Nigdy nie zapominaj tej historii, moja mała – powiedziała niezapominajka.
Możesz w swoim życiu spotkać wiele takich motyli, które przeciskają się przez swój kokon.
Już teraz będziesz wiedzieć co dla nich to oznacza.
Będziesz widzieć więcej.
Bajka o motylu
Pewnego spokojnego dnia w pół otwartym kokonie jedwabnika widać było małego motyla. Mężczyżna siedział i obserwował motyla przez długie godziny, patrzył jak walczy, aby uwolnić swe ciało przez mały otwór kokonu. Po pewnym czasie proces opuszczania konkonu zupełnie ustał. Wyglądało na to, że motyl zrobił już wszystko, co mógł. Mężczyzna postanowił udzielić mu pomocy: chwycił za nożyczki i otworzył kokon. Motyl łatwo mógł wyjść, ale jego ciało wciąż było suche jak poczwarki i słabe, a skrzydła miał pofałdowane. Mężczyzna przyglądał się dalej, czekał na to, że w każdej chwili skrzydła motyla się otworzą, rozprostują, staną się rozpostarte, że będą szerokie i silne, i że pozwolą motylowi odlecieć. Ale nic takiego się nie wydarzyło! Motyl wiódł swoje życie obleczone kruchym ciałem, z pofałdowanymi skrzydłami. Nigdy nie był zdolny do latania, bo mężczyzna mimo całej swojej chęci i dobrej woli nie zrozumiał, że motyl potrzebuje walki z wąskim otworem kokona. Taka jest jego naturalna droga. I tylko wtedy może użyć skrzydeł do latania, kiedy w środku kokonu całkowicie się rozwinie i będzie mógł samodzielnie wyswobodzić swoje ciało z kokonu. My też niekiedy w swoim życiu potrzebujemy zmierzyć się z trudnościami.
Prosiłem o siłę…
a dostałem przeciwności, które czynią silnym.
Prosiłem o mądrość…
a dostałem problemy, abym je mógł rozwiązać.
Prosiłem o dobrobyt…
a dostałem rozum i mięśnie, abym mógł pracować.
Prosiłem o odwagę…
a dostałem przeszkody, abym je mógł pokonać.
Żyj życiem bez strachu,
mierz się z przeszkodami,
i wiedz, że możesz je przezwycięzyć.
~ Jung Kriszta
Przesyłajmy więc sobie i obdarowujmy się tego dnia bukietami niezapominajek - na znak pamięci, przyjaźni, sympatii i miłości!
Zwolnij na chwilę, uśmiechnij się do bliskich,
pomyśl o starych przyjaciołach.
Miłego dnia :-)
„Nieustająca baśń o Krainie Nadziei”
- Małgorzata Pankiewicz
Licznik odwiedzin: 51 325 (wersja testowa)
-----------------------
-----------------------
-------------------------
--------------------------
----------------------------
| « maj » | ||||||
| pn | wt | śr | cz | pt | sb | nd |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 01 | 02 | 03 | 04 | 05 | 06 | |
| 07 | 08 | 09 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| 28 | 29 | 30 | 31 | |||
Wpisz szukaną frazę i kliknij Szukaj:
Wpisz swój adres e-mail aby otrzymywać info o nowym wpisie:
Logowanie 
